...สารภาพรัก... - + + m a p l e r i d g e + +

	...ทำบุญ @ มูลนิธิสิริวัฒนา...
	...For You I Will...
	...Grandpa's BD...
	...Broken Heart...
	...A Garden...
	...พุทธรักษา หัวหิน...
	...HBD...
	...End of Year Party...
	...ผู้มีหวัง...
	...สารภาพรัก...
	...7 months 7 days...
	...การกลับมา...
	...ห่วงใย...
	...Lunch @ Peninsula Plaza...
	...Break Time...
	...12th Anniversary...
	...Little Sammy...
	...With Toon & Nan...
	...Sukhumvit 12 Korean Town...
	...บ้านเด็กอ่อนเสือใหญ่...
	...B i r t h d a y...
	...ห้องสมุดคนตาบอด...
	...The Peninsula Plaza...
	...อยุธยา...
	...Fun Fair 2008...
	...หาเรื่องอัพได...
	...Chinese New Year...
	...Spring & Summer...
	++ new hair cut ++

...สารภาพรัก...

ไม่อนุญาตให้อ่านไดอารี่หน้านี้

Posted on Mon 9 Jun 2008 19:19

นักเขียนไส้แห้ง

แม่

Mon 9 Jun 2008 8:50 [15]

คิดถึงค่ะ

ขอสารภาพว่าอ่านข้ามไปข้ามมา เพราะมันยาวมาก อย่าโกรธคนแก่สายตาไม่ดีนะคะ จุ๊บ จุ๊บ

ปล อาทิตย์ก่อนน้องแพมมีไป BI บ้างมั้ยคะ พี่เหมือนเห็นน้องแพมแต่ไม่แน่ใจ เห็นใครสวยก็มั่วว่าเป็นน้องแพมกับพี่แพทหนะค่ะ อิอิ

Thu 5 Jun 2008 10:39 [14]

.....................

อาจเป็นความทรงจำที่บอบบาง
จำได้เพียงเลือนลางกับเส้นทางที่ชั่วคราว
อาจเป็นความทรงจำที่สั้นเหลือเกินไม่ยืดยาว
แต่มีใครรู้ว่าฉันเศร้า
เกือบทุกคราวที่นึกมันขึ้นมา

ไม่อาจใช้คำว่าผูกพัน
ไม่มีวันนั้นที่ลึกซึ้ง
เป็นเพียงแค่คนที่ถูกใจ
คำว่ารักยังไปไม่ถึง
ครึ่งนึงแค่เพียงครึ่งนึงของจิตใจ

...........................

...MapleRidge...

Tue 3 Jun 2008 6:51 [13]

อ่ะแฮ่มอัพไดได้เรื่องราวความรักเหมือนกานเลย.. ห้าๆๆๆ
แต่ขอบอกว่าอ่านไดแพมหน้านี้แล้วเรางงๆ ฟ่ะ
เหมือนแรกๆๆแพมอยากจะบอกรักใครสักคนซึ่งเราคิดว่าคนนั้นเรารู้จัก และเปงคนแนะนำให้รู้จักกัน วะฮะฮ่าๆๆๆๆ

แต่ตอนจบเหมือนพึ่งปติเสดรักใครไปซึ่งไม่น่าใช่คนที่เรารู้จักหรือใช่ งง
แต่อย่างว่าไดเราก้อมีบุคคลที่สองสามสี่ห้าหกเจ็ดเยอะเหมือนกัน
แต่อ้างอิิงไม่ได้พอกาน ดังนั้นไม่ก้่าวก่ายๆๆ ใช่แล้วแจกการ์ดแทนแล้วกาน ห้าๆๆ

คอฟฟีี่ปริ้นมีแต่คนบอกหนุกยังไม่ไดู้เลยแหะ อยากดูนะนี่ แต่เก็บไว้ดูตอนไปแท่น...

ความรักของครอบครัวส่งผลถึงชีวิตคนเราจริงๆนา อย่างเพื่อนๆเราที่มันไม่แต่งงานกันเนี่ย บอกได้ว่าเพราะพวกมันมีความรักที่ดีจากครอบครัว จนมันไม่อยากออกจากบ้านไปมีครอบครัว ห้าๆๆ งงไหม
เหมือนกลายเปงว่าแฟนชั้นไม่น่าจะรักชั้นหรือเลี้ยงชั้นได้ดีเท่าพ่อแม่ อย่าพึ่งแต่งดีก่า...
แต่เราก้อคิดเสมอว่าการอยู่กะป๊าม๊าหรือเพื่อนรักมันทำให้เราไม่คิดถึงเรื่องแฟนเลย
ประมาณว่าแค่นี้ก้อมีความสุขแล้ว
ดังนั้นก้อไม่แปลกอีกที่เราจะมีกิ๊กเยอะ เพราะไม่ว่าที่ไหนที่เราไปเราชอบมีคนดูแล วะฮะฮ่า แก้ตัว....

เราว่าการเฝ้ารอความรักมันทรมานเกินไปฟ่ะ
ความรักต้องอย่าขวนขวายเด่วมันก้อมาเอง
แต่การรักษาความรักให้อยู่ได้เนี่ยมันน่าจะเปงไรที่ทรมานมากกว่านา
ความรักมันมีหลายปัจจัยมากกว่าคำว่ารัก... พูดแล้วงง...
สรุปว่าตั้งแต่ทำงานที่นี่มานั่งฟังเรื่องรักของเพือนๆแล้วแบบเฮ้อเธอ... ห้าๆๆ
คือเรื่องการมีแฟนเนี่ยเรื่องปกติมาก แต่เรื่องจะรักษาไว้เนี่ยมันเรื่องใหญ่....

จริงๆมีทฤษฎีความรักอยากถ่ายทอดในไดเหมือนกาน ยาวมากๆแต่ว่าขี้เกียจเขียน.... เรียบเรียงไม่ถูกไว้รอได้แต่งจะเขียนเปงหนังสือแจก ห้าๆๆๆๆๆๆๆๆ

Mon 2 Jun 2008 1:58 [12]

hi there Pam
read your 4 entries in a row...
about Kru Bannok..i remember trying to go there in 2002 (before going to the UK) my mum asked me to choose between going to do masters or to chiangrai haha
been banned from going there too ja. i will be back to thailand in a few years la..if you havent for married pai sa korn, lets go together na ja ;)

ann

Sun 1 Jun 2008 13:22 [11]

^^ 555 ยาวเีชียว..พิมพ์แบบไม่รู้ว่ายาวอ่ะ..แถมพิมพ์ผิดอีก..
แก้นะคะ "แต่ถ้าได้ไมดีี ก็มีแต่ความทุกข์"

อ้อ..อีกนิด เรื่อง coffee prince พี่ไม่เคยดูเลย อยากดูมากกกๆๆๆๆ ><

oattoto ^^

Fri 30 May 2008 16:07 [10]

^^ อ่านจบ เพลงขึ้นพอดีเลยน้องแพม บิวอารมณ์สุดๆ..อิอิ

ชอบเรื่องที่น้องแพมเขียนวันนี้มากๆๆจ้า..
เชื่อป่าว ว่าความรู้สึกถึงความรักหนุ่มสาวที่น้องแพมกำลังเจออยู่ตอนนี้
คล้ายความรู้สึกของพี่เมื่อหกเจ็ดปีที่แล้วมากๆๆค่ะ

กับเพลงนี้เลยละ ที่เล่าความรู้สึกได้ดี..
"ใครคนนึง..อยู่แห่งไหน คนที่ฉันเฝ้าคอยเจอ..อยากรู้ทุกวันนี้เงาของเธออยู่ไหน.."

ตอนนั้นพี่โอ๊ต็ยังไม่เจอพี่โอเลเลยค่ะ แต่มีแฟนอยู่เหมือนกัน (คนไทย) แต่ความรักตอนนั้นเป็นแฟนหมือนไม่ใช่แฟน มันไม่ใช่รัก แต่เป็นความหลงมากกว่า และรู้ว่ามันทรมานมากๆ กับการรักใครที่เค้าไม่ใส่ใจเรา..

ร้องไห้เยอะมากๆๆช่วงนั้น คิดว่าเรารักเค้า แต่เค้าไม่ใส่ใจดูแลความรู้สึกของเราเลย.. อยากเจอคนที่ใช่ไวๆ จนในที่สุด หลังจากที่เราผ่านมรสุม ช่วงเวลาที่ร้ายๆมา เราก็มาเจอกับคนที่ใช่นะคะ..(คือพี่โอเลไง..)

เลยอยากมาบอกน้องแพมว่า ความรักต้องใช้เวลาพิสูจน์นะ..ถ้าน้องแพมเจอคนที่กำลังดูใจกันอยู่ ก็ดูต่อไปนะคะ อย่าเพิ่งตกลงปลงใจรวดเร็ว ได้เนื้อคู่ดี ชีวิตเราก็จะมีความสุข แต่ถ้าได้ไม่มี ก็มีแต่ความทุกข์ แล้วเราจะเลือกเอาอันไหน..สุขไปอีกนาน หรือสุขแค่แป๊บเดียว..

ฮ่าๆๆ พรามมายาวเหมือนกัน..เล่าสู่กันฟังค่ะน้อนแพม..

แต่ความรักที่บริสุทธ์จริงๆก็คือรักของพ่อแม่นะ..
พี่ก็รักพ่อแม่มาเป็นที่หนึ่งเลยค่ะ..คุณสามีรองลงมา..อิอิ อันนี้เค้าเข้าใจละ เพราะวัฒนธรรมบ้านเรา พ่อแม่ต้องมาก่อนนะคะ..

และพี่ก็ซึ้งกับความรักของพ่อและแม่มากๆ ก็ตอนมาอยู่ไกลท่านนี่แหละค่ะ..
คิดถึงพ่อแม่มากๆๆ พ่อแม่ให้เราได้หมดโดยไม่มีเงื่อนไขจริงๆค่ะ..

เรื่องสารภาพรัก..พี่เองก็หัวเก่าแก่เหมือนกัน ไม่เคยบอกรักผู้ชายก่อนเลย..อิอิ

ขอให้น้องแพมเจอรักแท้ และได้สารภาพรักกับคนที่ใช่นะคะ..แม้จะต้องใช้เวลา
แต่ขอให้เจอกับคนดีๆๆน๊า..

คิดถึงๆๆน้องสาวเสมอนะจ๊ะ..

ปล.ว่างๆมาอัพแบบนี้อีกนะ พี่ชอบอ่านมากๆๆจ้า..

Fri 30 May 2008 16:02 [9]

สวัสดีค่ะ
พอดีหารายละเอียดเกี่ยวกับเพนนินฯ
เลยแวะเข้ามาอ่าน
เอพริลก็ชอบดู1st Shop of Coffee Princeมาก เช่นกัน ดูมา3รอบแล้วอ่ะค่ะ คุณเขียนได้ดีทีเดียว อ่านแล้วซึ้งตามจริงๆค่ะ เพราะตอนนี้ก็กำลังมีความรู้สึกที่ดีๆที่อยากจะมอบให้คนๆนึงอยู่ เป็นคนชอบสร้างบรรยากาศหน่ะค่ะ ซึ่งหวังว่ามันคงจะทำให้เค้าเซอร์ไพร้ซ์ หากเค้ารับรู้สิ่งที่เราสื่อได้บ้าง สักนิดก็ยังดี

สู้ๆๆค่ะ

เอพริล

April

Fri 30 May 2008 9:29 [8]

แหม มาท้า.. ต้องบอกว่า เค้าอ่านจบด้วยน้า ไม่ได้อ่านแบบผ่านๆด้วย อ่านแบบบรรทัดต่อบรรทัดเล้ยยย.. ฮ่าๆๆ.. อวดๆๆ..

ไดวันนี้ จะว่าเป็นเรื่องซีเรียสก็ซีเรียส ซึ้งก็ซึ้ง ขำก็ขำ.. ฮ่าๆๆ.. ปนกันไปหมด.. คืออ่านไปก็คิดไปว่าวันนี้ยัยแพมรู้สึกโหมดอะไรหรือมีแรงบันดาลใจอะไรให้เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา.. ความรู้สึกเหมือนกับว่า ดูหนังแล้วอิน เลยอยากมีความรักบ้าง (แบบหนุ่มสาว) หรือเปล่า..

แต่นะ ถึงแม้วันนี้มาโหมดซึ้ง แต่เราก็ต้องแซวววว.. ที่ว่า "แต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนมีคนนึงหละ ที่เรารู้สึกแบบนั้น.. อยากเห็นเค้ามีความสุข ยิ้มได้
เท่านี้ก็ดีแล้ว เราอยากคอยรับฟัง และคอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ห่างจริงๆ ฮ่าๆๆ.."

ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววววววววววว.. อย่างนี้คนอ่าน (เจ้าตัว) ไม่เขินแย่เหรอเนี่ย.. คราวก่อนเดาผิด แต่วันนี้คงเดาไม่ผิดนะ เพราะเค้าอยู่ "ห่าง" จริงๆ.. อิอิ.. ท่านประธานจะว่างัยละเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย..

เราว่าการที่เราเดินไปไหนมาไหนแล้วเห็นคู่รักเค้าเดินจูงมือกัน เราก็มักจะเกิดเรื่องเศร้า เหงา หรือมีเรื่องสะท้อนใจได้บ่อยๆ.. เราเอง ถึงแม้มีกวาง แต่ในตอนที่กวางไม่อยู่ เราก็รู้สึก แบบว่า ทำไมเจ้าหมูไม่อยู่ด้วยกันข้างๆคอยจูงมือกันตอนไปไหนมาไหน..

แต่แพมก็โชคดีมากๆรู้มั้ย เพราะจากการที่ได้ไปเจอครอบครัวแพมแค่ครั้งเดียว แต่เราก็รู้สึกได้ถึงความรักที่สามคนแม่ลูกมีให้กัน.. แล้วความรักก็ส่งผลให้แพมเป็นแพมทุกวันนี้ เป็นคนมองโลกในแง่ดี ใจเย็น (แม้กระทั่งตอนเพื่อนๆปล่อยให้นั่งรอที่ร้านอาหารคนเดียวเป็นเวลาสองชั่วโมงกว่า ยัยแพมก็ยังอารมณ์ดีได้.. ฮ่าๆๆ..) ก็อย่างที่แพมบอกแหละ มีความรักหลายแบบ และความรักแบบนี้ ก็เป็นที่น่าอิจฉายิ่งกว่าความรักแบบคู่รักอีก เพราะอย่างน้อยคู่รัก เราก็ยังเลิกกันได้ แต่ความรักจากแม่แล้ว ก็เหมือนที่แพมบอก มันเป็นอะไรที่สุดๆจริงๆ..

หุหุ.. วันนี้เราก็เลยรู้แล้ว ว่า quote ชื่อเอ็มที่เกี่ยวกับประชากรเนี่ยมาจากไหน.. ตะก่อนเราก็ชอบดูเรื่องนี้นะ แต่ตอนหลังๆเริ่มเบื่อ ช่องที่เรื่องนี้ฉาย ที่เมกาก็ไม่ได้ดังมากด้วยแหละ ทุกวันที่ฉายเรื่องนี้ เราก็เลยมักจะมีเรื่องอื่นให้ดูแทนเสมอ.. ส่วนหนังเกาหลี ก็ไม่เคยได้เริ่มดูซะที กะจะเริ่มจาก coffee prince เนี่ยแหละ กะดูตอนไปหากวาง แต่ก็สุดท้ายก็ไม่ได้ดู..

ไม่รู้ทำไม เพลงความผูกพันนี่ติดอยู่ในหัวเราทั้งวันเลย นั่งฮัมอยู่คนเดียว (ได้แต่ฮัม เพราะคงไม่สามารถร้องเหมือนเจ้าของเพลงได้.. ฮ่าๆๆ..) แต่เห็นมะ เพราะแพมเป็นแพม จากเพลงเศร้าๆ แพมก็ยังสามารถมองเป็นแง่ดีได้ ว่าถึงแม้ไม่ได้ความรัก แต่อย่างน้อยเราก็ได้ความสนิทและผูกพัน..

ยังงัยก็ขอให้ยัยแพมมีความรักอย่างที่อยากได้เร็วๆนะจ๊ะ ไม่ต้องท้อ สักวันคนนั้นต้องเข้ามาแน่นอน.. แล้วพอถึงวันนั้น ก็อย่าลืมแจกการ์ดเราด้วยล่ะ.. อิอิ..

ก่อนไป.. อยากจะบอกแพมด้วยว่า.. love you naaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.. ฮี่ๆๆๆ..

เทคแคร์เด้อ..

ป.ล. เม้นท์นี้ต้องยาวมากๆประมาณหนึ่งหน้ากระดาษ A4 ใช่มั้ยเนี่ย..

Thu 29 May 2008 23:25 [7]

อ่านแล้วสะท้อนใจ วันก่อนเห็นชื่อเอ็มน้องแพม
พี่น่าจะเป็นคนเขียนซะมากกว่า...

If I could turn back time, I would do differently...I need Time Machine.

พี่เอง

Thu 29 May 2008 14:38 [6]

อย่ากลัวที่จะบอกรักใคร อย่ากลัวที่จะถูกปฏิเสธอความรักจากใคร เพราะอย่างน้อยความรักทำให้เราได้เรียนรู้มากขึ้นค่ะ รักทำให้คนรู้จักทั้งสุขและทุกข์ ความรักไม่เคยทำร้ายใคร มีแต่คนเราเนียะแหละที่ใช้ความรักทำร้ายกันเอง สำหรับพี่แล้วไม่เคยหมดศรัทธาในเรื่องความรักเลย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารักที่มีอยู่นั้นจะเป็นรักแท้ที่แน่นอนรึเปล่า แต่ก็ขอทำปัจจุบันให้ดีที่สุดแล้วกันค่ะ สู้ๆๆ นะคะ ขอเป็นกำลังใจให้น้องพบกับคนแสนดีคนนั้นสักวัน แต่ระหว่างทางที่ยังไม่เจอก็มอบความรักให้กับคนรอบข้างไปก่อน ทำให้โลกใบนี้หมุนได้ด้วยความรักค่ะ

Pumster

Thu 29 May 2008 13:22 [5]

edit ข้อความใหม่ทั้งหมด ถ้าอ่านแล้ว อยากกลับไปอ่านใหม่ก็ได้นะคะ

ใครอ่านจบหมด เก่งจังเลยค่า

ไม่ได้มีอะไรมากมาย แค่อยากเขียนเก็บไว้เฉยๆ ^^

รักๆกันไว้นะคะ

...MapleRidge...

Thu 29 May 2008 9:49 [4]

นั่นสิคะ ..สมัยนี้หายากมากๆเลยอะค่ะ
อยากจะเจอคนที่รักจริงๆสักคนเหมือนกันเลยค่ะ ^^

mocha

Wed 28 May 2008 22:01 [3]

ดีจัง

Wed 28 May 2008 21:49 [2]

รักแบบนี้ ไม่มีอกหัก

prottra

Wed 28 May 2008 21:29 [1]